مهدی صالحی

لبخند سبز - «سرباز» به کارگردانی آرش شراهی، ایدهٔ جذابی دارد: وسواس تمیزی یک سرباز وظیفه در برخورد با واقعیت کثیف و مهارناپذیر جهان. خلاصهٔ رسمی فیلم نیز همین را تأیید می‌کند: «وسواس به تمیزی سرباز وظیفه برایش روزهای سختی را در دوره خدمت رقم زده. او باید یک زندانی را به دادگاه ببرد که شرایطش عادی نیست».

مشکل اما اینجاست که شخصیت اصلی، واقعاً وسواس ندارد؛ او در موقعیتی قرار گرفته که باید وسواسی باشد، اما رفتارش آن را نشان نمی‌دهد. فرار پیرمرد از بستهٔ شوفاژ نیز به‌قدری سریع و بی‌مقدمه است که بیشتر به یک «راه‌حل فیلم نامه‌ای» شبیه است تا یک رویداد باورپذیر. «سرباز» فیلمی است که در مرحلهٔ ایده متوقف شده و به شخصیت‌پردازی نرسیده است.