مهدی صالحی

لبخند سبز - «شب‌زده» به کارگردانی نیلوفر فولادی، روایت مردی میانسال است که پس از ترک اعتیاد از کمپ بازمی‌گردد و می‌کوشد زندگی ازدست‌رفته‌اش را بازسازی کند، اما با بی‌اعتمادی برادرش روبه‌رو می‌شود.

فولادی خود گفته این فیلم «از یک تجربه تلخ شخصی» می‌آید و فرصتی برای «ترمیم بخشی از آن زخم» بوده است؛ این صداقت، در بافت فیلمنامه حس می‌شود.

فیلم به موضوع عدم اعتماد جامعه به معتادان بازگشته از اعتیاد و پس زدن آنها می‌پردازد و در این مسیر، از یک بازیگر حرفه‌ای بهره می‌برد که نقش را باورپذیر می‌کند.
نکته قابل تأمل در «شب‌زده»، انتخاب‌های فرمی آگاهانه‌ای است که فولادی در گفتگویی شرح داده است: استفاده عمدی از لنزهای تله ۲۵۰ تا ۴۰۰ میلی‌متر برای نشان دادن فشار و انزوای شخصیت، دوربینی که فاصله‌اش را با ابراهیم حفظ می‌کند و او را بخشی از محیط می‌بیند و میزانسنی که ورود و خروج‌های او را به شکل علامت سؤال طراحی کرده است.

این تصمیم‌ها نشان می‌دهد فیلم تلاش کرده فرم را در خدمت مضمون بگیرد نه صرفاً به عنوان تزئین. نقطه ضعف، جایی است که تخیل بر واقعیت چیره می‌شود و انسجام را در برخی صحنه‌ها مختل می‌کند.

اما در مجموع، «شب‌زده» یکی از منسجم‌ترین آثار این گروه است، زیرا توانسته میان زخم شخصی کارگردان و زبان سینمایی، پلی هرچند نازک برقرار کند.