مهدی صالحی

لبخند سبز - «دم اسبی» به کارگردانی بیتا اللهیاری، نخستین تجربه فیلم سازی او در ژانر وحشت و درباره خانه‌ای جن‌زده است که به سقط جنین منجر شده.

فیلم نامه‌نویس، محمد رحمتی، ایده را از «آل» در فرهنگ عامه گرفته است؛ موجودی که در برخی روایات با زنان تازه‌زا و نوزادان مرتبط است.

اللهیاری نیز تأکید کرده که فیلم از همان ابتدا صرفاً یک داستان درباره زنان نبود بلکه می‌کوشید به تجربه‌ها، مناسبات، ترس‌ها و فشارهایی بپردازد که زنان در جامعه با آنها مواجه‌اند.

این لایه مفهومی، «دم اسبی» را از یک وحشت ساده فراتر می‌برد و به آن عمقی فرهنگی می‌بخشد.

از منظر فنی، موسیقی دلهره‌آور و بازی‌های خوب از نقاط قوت‌اند. اما افراط در نمای کلوزآپ، ریتم بصری را یکنواخت کرده است.

ژانر وحشت، بیش از هر ژانری، به مدیریت فضا و ایجاد هراس از طریق آنچه در قاب نیست وابسته است؛ کلوزآپ‌های پیاپی، به جای گسترش دلهره، آن را به سطح صورت‌ها محدود می‌کنند.

«دم اسبی» از نظر فنی منسجم است و توانسته پیوندی میان فرهنگ عامه و اضطراب زنانه برقرار کند، اما می‌توانست از قاب‌های بازتر و فضاسازی محیطی برای ایجاد هراسی عمیق‌تر و ماندگارتر بهره ببرد.