اگر از اینجا نتوانستید مشاهده نمایید اینجا کلیک کنید

لبخند سبز - جهیزیه فیلم ی که همه فکر می‌کردیم قراره کمدی سال بشه. مهران احمدی، بیژن بنفشه‌خواه، الیکا عبدالرزاقی، یوسف صیادی... یعنی چی کم داری؟ یه عالمه ستاره، یه ایده طلایی (جهیزیه گم شده!)، یه کارگردان اول که قول داده بود یه چیز تازه بسازه.

خروجی چی شد؟ یه فیلم که وقتی از سالن میای بیرون، یادت میاد خونه چی خریدی! نه می‌خندوندی، نه گِریوندی، نه حتی یادت میاد اسم شخصیت‌ها چی بود.

توی نقد سه قسمتی ما، این فیلم رو از هر طرف بستیم:

 بخش فنی: کارگردانی که جرات نکرد از قاب امن بیرون بزنه، فیلم نامه‌ای که انگار تو راه گم شد، و مهران احمدی که هنوز همون بهبود ۱۰ سال پیشه! بیژن بنفشه‌خواه هم که دیگه انقدر تکراری شده که وقتی میاد، می‌گی «سلام عمو جان!»

 بخش نظریه‌ها: فیلم می‌خواست درباره اضطراب ازدواج حرف بزنه، ولی انگار یادش رفت چرا صابر انقدر می‌لرزه. می‌خواست جهیزیه رو نقد کنه، ولی تهش گفت «همه چی خوبه، بریم خونه زندگی‌مون». آره بابا، کاش تو واقعیت هم اینقدر راحت بود!

 بخش طنز: قوامی گفته بود «می‌خوام مخاطب لبخند بزنه، نه قهقهه». خب آقا، لبخند رو تو خونه هم می‌شه زد. ما بلیت خریدیم، پفک خریدیم، نشستیم... حداقل یه قهقهه‌ای بنداز!

 نقد کامل رو از دست نده! اگه فیلم رو دیدی،من درست می‌گم یا زیادی بهش سخت گرفتم. اگه ندیدی، ببین بعدش نظرم رو تأیید می‌کنی یا نه!